Ik sloeg een schriftje open... en daar was ze weer

Ik zie haar nog zitten, aan haar tafel, met een klein schriftje en een pen in de hand. Altijd ergens woorden aan het verzamelen. Gedichtjes, versjes, stukjes tekst. Uit bundels van dichters, maar evengoed uit de boekskes.

Als ze iets mooi vond, schreef ze het over. Zinnen die bleven hangen, omdat ze iets raakten. Omdat ze klopten. Ze bewaarde ze in haar dagboekjes, om er later weer in te grasduinen. Op zoek naar iets dat paste - voor een verjaardagskaart, een boodschap aan iemand, of gewoon voor zichzelf.

"Ze", dat is mijn meterke. Mijn grootmoeder. Mijn doopmeter.

Vandaag is het drie jaar geleden dat ze niet meer wakker werd. En vanmorgen sloeg ik een van haar schriftjes nog eens open. Ik bleef hangen bij één tekstje. Dit:

En plots... was ze er weer. Niet in iets groots of plechtigs. Niet in een ritueel dat je moet plannen of organiseren. Maar gewoon in dat ene zinnetje. In de woorden die zij ooit de moeite waard vond om te noteren.

We denken vaak dat herdenken iets groots moet zijn. Een moment met gewicht. Met betekenis. Maar misschien zit herdenken soms ook net in het kleine. In iets dat je toevallig weer vastneemt. In woorden die blijven hangen. In een activiteit doen die je ooit samen deed. In iets wat iemand ooit achterliet, zonder te weten dat het later zo veel zou betekenen. Ook dat is herdenken.

Misschien heb jij ook zoiets liggen. Een zin, een foto, een voorwerp dat je al lang niet meer hebt vastgenomen. Haal het vandaag eens boven. Niet omdat het moet, maar gewoon om even stil te staan, en te zien wat er gebeurt. Soms zit het in iets klein. En soms helpt het om er net wat langer bij stil te staan — en er woorden of vorm aan te geven.